Dolfijntjes kijken, een teleurstelling

1 april 1999

Het blijkt waar te zijn, deze "show" in Monkey Mia is een teleurstelling. Eigenlijk kan deze slecht georchestreerde voorstelling amper de naam "show" verdienen. Ik leg je uit waarom.

Om in het Nationaal Park te geraken betaal je ongeveer 120 BEF, zuur verdiende centjes. De plaats van de show is het afgebakende gedeelte van een strand, waar een strikt zwemverbod geldt. De toerist mag maximaal kniediep in het water. Stel je ongeveer 50 nieuwsgierige, wedijverende, fotograferende toeristen voor, die netjes op een rij kniediep in het water staan. Ergens daartussen waadt een ranger door het water, met een dolfijn zonder trots in haar kielzog. De dolfijn weet dat dit aanhangige gedrag een aantal vissen oplevert.

De ranger geeft ondertussen uitleg over de dolfijnen en de research omtrent, maar haar stem gaat verloren in de golven en het ohah van de toeristen (het geld voor een geluidssysteem verzamelen ze op dit moment via donaties, ik hoop voor hen dat ze gulle gevers hebben).

Na ongeveer 10 minuten is het etenstijd. Een aantal verkozenen uit het publiek mogen een vis voeren. Zodra de vissen uitgeput zijn, verdwijnen de dolfijnen, ze blijken slimmer te zijn dan verwacht.

Ik maak het hele gedoe tweemaal mee, waarbij ik de tweede maal dichter bij de ranger sta en meer van haar uitleg hoor. De graad van interessantheid gaat met sprongen omhoog. Daarom deze goede raad: als je naar Monkey Mia gaat, en de donaties hebben nog geen luidsprekers opgeleverd, elleboog je dan een plaats tot in de buurt van de ranger. Je zal de vertoning meer appreciëren.

Kalbarri National Park en fun with friends

30 - 31 maart 1999

De Westkust blijkt een oord apart in de backpackerswereld. Het circuit is klein waardoor iedereen in diezelfde ene jeugdherberg of hostel verblijft. Dit is zeker het geval in Kalbarri, waar we al gauw een groepje van vier vormen dat samenhangt. Een Engelsman, een Deen, een Duitser, een Zwitserse en mijzelf. Het blijkt goedkoper om met vijf een jeep te huren dan in te schrijven op een van de tours in het Nationaal Park. Plichtsbewust organiseer ik alles.

In de namiddag volgen we de kustroute met zijn hoge kliffen (met uitzicht op scholen dolfijnen), ruw landschap en 100.000 ambetante vliegen. De eerste en laatste stopplaats van die dag is een strand waar je kan zwemmen, snorkelen en genieten van de ondergaande zon bij een aantal blikjes bier. Dit laatste is eigenlijk verboden in Australië: er mag niet in het openbaar gedronken worden, maar we trekken het ons niet aan. Gezellig zat, uitgezonderd de chauffeur, rijden we nadien terug naar de jeugdherberg.

De volgende dag, redelijk fris, gaan we landinwaarts om de diepe kloven in dit plateau te bewonderen. De hitte is ondraaglijk en niemand van ons heeft de neiging om veel te bewegen. Lui staren we een uur naar de Z-bend, genoemd omdat de rivier een Z heeft uitgesneden in het landschap. Ik denk dat de rivier moet leren schrijven.

De auto wordt tegen de middag braafjes terugbezorgd en ik maak me klaar voor mijn lift - ik kan meerijden met twee Ierse meisjes- naar Denham en Monkey Mia, thuis van de dolfijnen (ja weeral). Zowat iedereen die ik tegenkom waarschuwt me dat ik er niet te veel moet van verwachten, het geheel is supercommercieel en de kans op een interactie met dolfijnen is zowat nihil. Ik zal bijgevolg al blij zijn als ik een dolfijn van dichtbij zal zien. Ze beginnen bijna dagelijkse kost te worden.

Pinnacles Desert, uniek in de wereld

29 maart 1999

Dit is een landschap dat je nergens anders ter wereld vindt. Op het goudgele zand staan honderden "zuilen" in allerhande grillige vormen, ze zijn het resultaat van vele jaren erosie en ze zijn verrukkelijk.

We, zijnde ik en een aantal andere backpackers, slenteren tussen de zuilen en nemen naarstig foto's, waarbij ieder van ons overtuigd is dat minstens één foto een pareltje zal zijn. Zelfs ik, met mijn 30 dollar camera, hoop op een fotografisch wonder (oordeel zelf maar).

Tegen 11 uur zakken we af richting Greyhoundstopplaats, die ons naar Kalbarri moet brengen, enkele 100den kilometers verderop. Het ding is 2 uur te laat, een record, omwille van een panne. Volgens een "local" een niet zo zeldzaam feit. De Greyhound blijkt berucht omwille van zijn vertragingen, ik denk dat ze zouden schrikken als hij op tijd zou zijn.

Vanaf nu reis ik niet alleen op Australische tijd (doe nooit vandaag wat morgen gedaan kan worden), maar ook op de Westkusttijd (moet dit gedaan worden?). Straks waan ik me nog in Afrika.

Trektocht naar het Noorden

28 maart 1999

Nou, dit is het dan, het begin van mijn reis in de Westkust. Tot aan Broome reis ik alleen. Ik heb voorlopig afscheid genomen van Laurence, Sonja en Yves, maar we zullen elkaar tussen hier en Broome nog wel tegenkomen.
Tussen Broome en Darwin ben ik geboekt op een 11-daagse toer, omdat dit de enige mogelijkheid is om door the Kimberley, blijkbaar een fantastisch gebied, te rijden. Het kost me een fortuin, ik denk dat het tijd is om mijn bankrekeningnummer te publiceren.

Op de Greyhound (de bus) naar mijn eerste stopplaats, Cervantes, maak ik kennis met een aantal andere backpackers die ook richting Darwin reizen. Onze stopplaatsen en reistijden stemmen grotendeels overeen, ook hen zal ik blijven ontmoeten.
Cervantes is een piepklein gehucht met een gezellige jeugdherberg. Buiten genieten op het strand van de ondergaande zon valt er niets te beleven. De reden waarom we hier zijn is onze uitstap morgen. Volgens alle foto's die ik al gezien heb is het iets heel merkwaardigs. Ik ben benieuwd.

Rottnest Island

27 maart 1999

Dit wordt een ontspannend dagje. Rottnest Island heeft bijna geen auto's. Het enige vervoer zijn een aantal shuttlebussen en de pushbike ofte fiets. Het eiland is zo vriendeljk om beperkt in omvang te zijn zodat je het gemakkelijk in een dag kan rondfietsen. Laurence, de Française, is echter geen fietswonder en we zetten onze doelstellingen extreem laag. Zo zijn we zeker dat we ze zullen halen.

Het eiland heeft prachtige stranden verstopt in een ruwe kust. Middenin liggen zoutmeren die zout zijn geworden dankzij een ingreepje van de mens. Bij de aanleg van de wegen hebben ze een beschermende laag uit de meren weggeschept zodat het zoute water van de zee ongegeneerd kon binnendringen. De zoutmeren hebben verschillende kleuren door de aanwezigheid van algen. Het is een prachtig zicht.

Verbaasd over de snelheid waarmee we fietsen (en de wind in de rug), stellen we onze doelen iets hoger. Aan de andere kant van het eiland heb je een grote kans om dolfijnen te zien. Allen doorheen, wat al ietsje lastiger is. Uiteraard zijn er aan de andere kant geen dolfijnen te zien, de onbetrouwbare beesten. We besluiten een eindje terug te fietsen, wind tegen, tot aan een prachtig zandstrand om er te lunchen. Met onze expertise oordelen we dat het water veel te ondiep is voor dolfijnen. We hebben dit amper gezegd of ik zie 2 vinnen in het water. Dolfijnen!!!!

Ik laat alles vallen en ren met mijn kleren aan het water in. Ik was echt van plan om er naar toe te zwemmen. Als het water tot aam mijn middel komt, besef ik echter dat mijn sleutels in mijn broekzak zitten en het verhaal indachtig van Hawaï (autosleutels verliezen bij het snorkelen), stop ik. Dit is het niet waard. De dolfijnen zwemmen me op amper 10 meter voorbij. Ik voel me vereerd met hun aanwezigheid.

De rest van de dag teren we op dit moment, alhoewel het ons niet helpt om de wind te trotseren. Het is knap lastig fietsen.

's Avonds zijn we zo fier op onze prestaties dat we onszelf trakteren op een Whopper bij Burgerking. Ik vraag me nog altijd af waarom ze die dingen zo klein maken. Ik had er gerust twee kunnen eten.
's Nachts droom ik van dolfijntjes en Whoppers. Het was een zalige droom.

Fremantle

26 maart 1999

Als buitenwijk van Perth heeft Fremantle een sfeer die je in Perth niet terugvindt. Het centrum van Fremantle is grotendeels intact gebleven en staat vol met sfeervolle charmante gebouwen. Fremantle is een stad waar je uren kan in rondwandelen, wat ik ook doe. In mijn wandelgang bezoek ik twee musea.

Eén vertelt het verhaal van de pionierstijd en de immigratie naar Australië. Het is boeiend om de getuigenissen te lezen van Europeanen die alles opgeven en meer dan een maand op zee doorbrengen om in een ver en onbekend land een nieuw leven op te bouwen. Ik bewonder nog steeds hun moed. Je ziet ook een overzicht van de advertenties waarmee ze mensen proberen te overtuigen om in Australië te komen wonen. Het is grappig en ontroerend.

Het tweede museum vertelt de geschiedenis van de vooral Nederlandse handelsschepen die, op weg naar Indonesië (Indonesië was toen in Nederlandse handen en belangrijk voor de specerijenhandel), hier voor de kust zijn vergaan, in een periode dat Australië nog een grote onbekende was. Ik sla achterover als ik deze avonturen hoor.

6 maand onderweg, koken kon alleen bij zeer kalm weer, er was geen elektronica om de weg te vinden, iedereen leefde en sliep op de beperkte ruimte van het dek ... De Batavia bijvoorbeeld, misschien 60 meter lang, had meer dan 300 passagiers aan boord. Mijn respect voor onze Nederlandse buren groeit.

Ik had nog een dagje in Fremantle kunnen doorbrengen, op zoek naar meer amazing stories. Ik heb echter mijn transport voor de volgende dagen al geboekt. Pech.

Uitblazen in Perth

23 - 25 maart 1999

Samen met een aantal anderen van de trip zitten we in Perth, uit te blazen van de trip en het superzware drinkfestijn op de laatste avond van de toer. Perth is een stad met een levendig uitgaansleven. We hebben echter zoveel dagen nodig om te herstellen van eenmaal uitgaan, dat we het geen tweede keer herhalen.

Ik heb voor het overige weinig herinneringen aan Perth. Het gros van de "historische" gebouwen heeft moeten wijken voor hoogbouw, waardoor Perth het gezicht heeft van een andere grootstad.

Ik spendeer het meest van mijn tijd met Laurence, een Française en Sonja, een Duitse. Rondslenteren en praten is zowat het meest actieve wat we doen. Nu de anderen van de toer buiten gehoorsafstand zijn kunnen we naar hartelust roddelen.

We spreken af dat we nog een aantal dagen met elkaar zullen reizen. Daarna gaan we elk onze weg, alhoewel we elkaar nog zullen kruisen, want we gaan alledrie noordwaarts. Ik kijk eerlijk gezegd uit naar het alleen rondreizen. 2 weken in groep was meer dan genoeg en ik kan er weer voor een tweetal maanden tegen.

Lol met Nullarbor Traveller

13 - 22 maart 1999

De tijd vliegt, ook al zit je uren op de bus en ben je uitgeput van gebrek aan slaap van de dagen ervoor. De tien dagen met Nullarbor Traveller zijn voorbij. Met 3 begeleiders (we waren verwend) en 16 toeristen hebben we 4.100 km overbrugd.

Er zijn een aantal dingen die ik nooit meer zal vergeten. Het eerste is het zwemmen met tuimelaars (zoals de dolfijn Flipper). In tegenstelling met de Nieuw-Zeelandse dolfijnen zijn ze ongelooflijk rustig. Geen salto's, sprongen of ander uitbundig gedrag. Gewoon nieuwsgierig en rustig rondzwemmen terwijl de zotte mensen hun aandacht proberen te trekken. Soms zwemmen ze je gewoon voorbij en ben je bang om hun staart in je gezicht te krijgen.

Het tweede hoogtepunt is het bezoek aan shed Dave. Shed Dave is een loods in het midden van nergens. De loods is het centrum van een aantal half onderhouden caravans die de leefruimte zijn voor crayfish (kreeft) vissers. De loods is ook een kampeerplaats op de toer, en het bezoek van vooral vrouwelijke kampeerders is voor de vissers zowat het hoogtepunt en drankfestijn van de maand. Dave, de eigenaar van de loods, heeft een haai gevangen en grilt hem op de barbecue. Ondertussen doen de andere vissers pogingen om een gesprek te voeren met de gasten terwijl het bier vlotjes naar binnen vloeit. Binnen het uur zijn ze stomdronken. Een reciteert zijn zelfgeschreven gedichten, een andere wil constant dansen, nog een andere wil voortdurend de kangoeroes tonen die hij geschoten heeft. Dit is de typische Australische man in al zijn fierheid. De ervaring laat zo'n indruk op ons na dat we dagen erna nog over shed Dave praten. We zullen er zelfs een soapserie over maken, met ons in de hoofdrol en een van de vrouwen zwanger van een crayfish.

Het derde hoogtepunt is gewoon de oneindige leegheid van het land. Je kan uren rijden zonder ook maar iemand tegen te komen, uitgezonderd een kangoeroe of een roadtrain, een uitzonderlijk lange vrachtwagen.

Twee Nationale Parken, Cape Legrand en de Stirling Ranges, zijn het vierde hoogtepunt. Ik heb er om een of andere bizarre reden geen geslaagde foto's van.

Als laatste hoogtepunt zal ik een aantal mensen uit de groep nooit vergeten. Op 2 na allemaal Europeanen, zelfs 2 Antwerpenaren. We hebben wat afgelachen op de trip. Ik zal er zeker nog een aantal van terugzien, want wat betekent 1.000 km in Europa eens je door het immense Australië bent geweest? Ik had nood aan een gezellige groep met mensen die op dezelfde golflengte zaten en ik heb hem gevonden. Het was een goede therapie.

daaaag Tasmanië

12 maart 1999

Tassie zit er op. Hoogtepunten waren de vijfdaagse trektocht, de oude gevangenis 'Port Arthur", Freycinet Nationaal Park en alle Tassies die me een lift hebben gegeven.

Straks land ik in Melbourne om van daaruit te racen naar Adelaide. Vanaf morgen zit ik op een georganiseerde reis. In de volgende tien dagen zal ik kennismaken met het zogezegde niemandsland tussen Adelaide en Perth. Ik kijk er naar uit om een langere tijd met dezelfde mensen op te trekken, want de altijd oppervlakkige en vluchtige contacten met altijd hetzelfde verhaal, beginnen op mijn gemoed te werken. Ik heb nood aan een groep mensen waar ik een langere tijd mee optrek en plezier mee kan maken. Ik hoop dat ik deze op de toer zal vinden.

Australisch voor beginners: woorden eindigend op "ie"

11 maart 1999

Australiërs zijn lui, althans in het gebruik van woorden. (Ik heb al Australiërs ontmoet die beweren dat het ook in de werkethiek geldt). Woorden met 3 of meer lettergrepen vergen te veel energie en worden afgekort. Onvermijdelijk wordt dan aan het einde van het woord een "ie"-klank toegevoegd, wat het woord een gevoel van affectie geeft.

Ze spreken niet van Australië, maar van Aussie of Ozi. Tassie i.p.v. Tasmania.
Vlees en zowat alles wordt geroosterd op de "barbie". De eerste keer dat ik dat hoorde wist ik niet goed wat Barbie er mee te maken had.
's Avonds word je lastig gevallen door de "mozzies", geen lokale jeugdbende maar de muggen.
's Morgens eet je "brekkies", niet het kattevoer, maar ontbijt.
Je zwemt in je "bathies".
Je echtgenoot is een hubbie.
Je drinkt bier uit een "stubbie" (flesje).
Je hebt zoetwater krokodillen (freshies) en zoutwater krokodillen (salties). Het gevoel van affectie is me hier totaal vreemd.
De pokerautomaten worden vertederend "pokies" genoemd, en te oordelen naar de aantallen die je tegenkomt moet er een ernstige gokverslaving in Aussie zijn.
Zowat elke week ontdek ik nieuwe "ie"s, en ik ben er nog niet aan gewoon. Ik ben blij dat we het niet met onze taal doen.