Vakantie!!!!!!!!!!!!!!

18 - 19 mei 1999

Ik moet nog altijd uitrusten van mijn klimavontuur van een aantal dagen terug en Mission Beach is daarvoor de geschikte plaats. De hostel is een groot open houten huis, omringd door regenwoud. De hangmatten zijn zalig net zoals de achtergrondmuziek. Het boek is van middelmatige kwaliteit, maar leest vlot.
De tweede dag had een wandeldag moeten worden, maar het druilerige weer drijft me in een overdekte hangmat waar ik de rest van de dag niet meer uitkom.
Zalig!

Hoed je (af) voor Oom Brian

17 mei 1999

Pa, ma, zusters en broer. We hebben een oom in Australië. Hij heet Brian, ik mag Uncle Brian zeggen. Oom is niet van het kaliber dat een lange jas draagt en snoepjes uitdeelt. Oom is reisgids en benadert het concept "tour" op een originele manier.

Geen saaie uitleg met braaf dravende toeristen in zijn kielzog. Uncle Brian blijkt in zijn commentaar en in zijn gedrag zo gek als een achterdeur, en wil dat zijn neefjes en nichtjes hetzelfde doen.

Hier een paar voorbeelden.
* Hij rijdt in een bus "Gus", waarmee hij spreekt. Omdat hij al drie jaar door de Tablelands toert, ontmoet Gus veel bekenden. De bus en de inzittenden gaan dan telkens uit de bol. Er zijn een aantal schoolkinderen die elke dag op de uitkijk staan, er is een oudere dame, een aantal vaste tegenliggers, het is grappig om het te zien.
* Gus houdt van vliegen; daarvoor moeten de neefjes en nichtjes hun armen uit de ramen houden en vliegen. Ik denk dat de inwoners van de Tablelands het al gewoon zijn, de toeristen echter,..
* We krijgen info over het vogelbekdier van een handpop vogelbekdier met een Donald Duckstem. Op het einde van de dag krijgen we zinkcreme in alle kleuren om ons gezicht te beschilderen en mogen we surfen op de bochten van de weg.

Betekende de dag niet zo veel op toeristisch vlak (ik heb al watervallen voor de rest van mijn leven gezien), het was des te leuker op onzinvlak. Soms is het gewoon ontspannend om het kind uit te hangen.

Zon, zee en regenwoud

14- 16 mei 1999

De Daintree met Cape Tribulation is een fantastische streek. Een prachtig regenwoud, bergachtig landschap en lange gele zandstranden. Om het nog beter te maken is de hostel opgevat in pure vakantiestijl. Het is een dorpje op palen omsingeld door het woud. Het is er zo vredig en ontspannend dat ik weinig zin heb om iets actiefs te doen. Lezen, lezen, lezen. Meer moet dat niet zijn.

Niettemin ben ik actief geweest, zelfs hyperactief. Ik heb zelden zoveel adrenaline in mijn lijf gevoeld, want dat is wat je lijf aanmaakt als het op overleven aankomt... Ik ben dus ongelooflijk dom geweest.

Cape Tribulation is wat de naam zegt, een kaap. De kaap verbindt twee zandstranden, en het leek me een ongelooflijke uitdaging om van het ene strand naar het andere te gaan via de kaap. Omwille van het extreem laag tij verwachtte ik niet meer inspanning dan het springen van rotsblok naar rotsblok. Bleek dit een grove onderschatting te zijn. Ik heb moeten klauteren over glibberige rotsen, via steile richels klimmen (wat heb je verdacht veel kracht in de armen als er 5 meter lucht onder je hangt), via bomen afdalen, op handen en voeten een weg naar beneden zoeken,...

Kortom, ik heb verschillende malen de grens van het gezonde verstand overschreden. Was ik gevallen, ik had er voor eeuwig blijven liggen. Dom, dom, dom.
Niettemin heb ik er ongelooflijk van genoten. Ik heb de volgende twee dagen echter zwaar geboet: spierpijn in het kwadraat. Misschien moet ik in het vervolg alleen maar lezen.

Tussen Cairns en Cape Tribulation

13 mei 1999

"Hoe aantrekkelijk is reizen zonder de vele contacten met de lokalen en andere reizigers?" Het is een vraag die ik me al veel keer gesteld heb. Voor mij zou een land maar half zo aantrekkelijk zijn. Vooral praten met lokalen die niet zoveel in contact komen met toeristen is een event waar ik telkens opnieuw naar uitzie. Liften is daarvoor een goede aangelegenheid.

De eerste die me een lift aanbiedt is Harry, een gepensioneerde en geïmporteerde Nederlander. Reizen is een passie voor hem. Vorig jaar was hij in het Amazonewoud, dit jaar wil hij het Spaanse binnenland verkennen en de TransSiberie Express staat op de verlanglijst. Hij plant en voert alles zelf uit. Voor hem geen begeleide reis met een bemoederende gids. Alsof dit nog niet genoeg bewondering opwekt, in zijn jongere jaren heeft hij ook heel wat afgezeild in zijn zelfontworpen en zelfgebouwde Catamaran. Ik heb er een foto van gezien, het was genen krot. Ik vraag me af waar mensen de energie voor een dergelijk project halen.

De tweede die me een lift aanbiedt is Thecla, afstammeling van een hippygeneratie die hier in de jaren 70 is neergestreken. Ze is straat/circusartieste en geeft ook les in een aantal schooltjes in de omgeving. Ze leert de kinderen jongleren, steltlopen, balanceren op een bal, fietsen op een eenwieler. Ik ben zo nieuwsgierig dat ik haar mee vergezel naar een schooltje in de buurt van de hostel. De kinderen hebben de kans om aan een show te werken die dan op hun schoolfeest uitgevoerd zal worden. In hun kostuumpjes zijn ze schattig en sommige van hen hebben echt showbloed.

Na een tijdje zijn ze het oefenen beu en word ik honderduit ondervraagd over mijn taal. Ik moet Vlaamse zinnetjes zeggen, hun naam in het Vlaams uitspreken, op hun handen en voeten schrijven,... Ik vorm een circusattractie op zich.
Ik heb van de ganse dag genoten. Noch Harry, noch Thecla, noch het schooltje staan in mijn reisgids. Toch zullen ze een onderdeel van mijn Australië-impressies vormen.

Cairns

11-12 mei 1999

Cairns, het Benidorm van de backpackers, maar dan met lage hostels i.p.v. hoge appartementen.

Wil je goed uitgaan? Geen probleem. Op zoek naar een adrenalineshot? Kies uit bungeejump, raften, skydiven. Plaatsje om te slapen? Keuze te over. Mooi plekje? Hmmmm. Niet in Cairns zelf te vinden, wel in de omgeving.

Vrij vertaald: Cairns is niets voor mij. Ik investeer mijn tijd in een aantal praktische zaken en daarna wil ik hier zo vlug mogelijk weg. Mijn beste Cairns, ik zal je niet missen.

En .... duikles in de oceaan

8-10 mei 1999

Hoe onbevreesd ik ook was om te duiken in het zwembad, deze oceaan bezorgt me een wee gevoel in de maag. De zee is niet spiegelglad en het water is iets dieper dan in het zwembad, en vooral... de veilige rand is ongelooflijk veraf.

De boot is na 6 uur varen door een onrustige zee vannacht aangemeerd op het Keeper Reef, onderdeel van het Great Barrier Reef. Dankzij goeie pilletjes heb ik er weinig van gevoeld, gelukkig.

Nu staan we hier volledig opgetuigd, klaar voor de grote test. De instructor probeert ons zoveel mogelijk peptalk in te lepelen, kwestie van niet overmand te worden door paniek. Panikeren is trouwens niet nodig. Er zwemt zoveel personeel rond dat verdrinken een ongelooflijke verwezenlijking zou zijn. Na nog een korte briefing dalen we, voor de eerste maal, af. Het voelt aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Die eerste maal ga ik 12 meter diep.

In tegenstelling tot wat ik dacht kan je al onmiddellijk genieten van de vissen rondom je. Omwille van de ruwe zee en de lage bewolking is het geheel echter niet zo kleurrijk als op tv.

Na vier duiken worden we gecertificeerd. Vanaf nu mogen we duiken zonder het alziend oog van de instructor. Ik geniet er meer en meer van. Op mijn laatste duik zie ik twee onschuldige haaien. Nu ben ik overtuigd. Ik wil nog duiken, het kriebelt.

Duikles in het zwembad

5-7 mei 1999

Duiken (althans in een zwembad) valt heel goed mee. De uitrusting is niet zo buitenaards als het eruit ziet, ademen onder water blijkt niet tegen je natuur.

Ik heb plichtsbewust alle oefeningentjes uitgevoerd die je moet kennen in geval van nood: ademen met het reservetoestel van je partner, masker watervrij blazen, masker afdoen en terug opzetten, duiktuig ontmantelen in of onder water, ... Ik kan het allemaal.

De theorie en het examen dat erop volgde heeft me geen grijs haar bezorgd.
Ik ben klaar voor het duiken in zee.

Studeren

4-5 mei 1999

Ik heb al wat afgestudeerd vandaag. Morgen start de duikcursus en ik moet vijf modules doornemen en een openboekvragenlijst invullen. Ik heb braaf de eerste twee modules ingestudeerd (verplicht voor morgen) en met de resterende energie ben ik begonnen met module 3. Ik ben gestopt toen ik commentaar op de bizarre vragenlijst begon te schrijven.

Het zijn meerkeuzevragen en de geboden alternatieven zijn soms nogal ver gezocht. Mogelijke antwoorden waarom een duikmes handig kan zijn: 1) als werktuig om te snijden, te wrikken, ...2) als moordwapen. Ik zou het echt niet weten.

Ik ben moe en ik ga slapen. Slaapwel.

Mijn eerste koala. Magnetic Island

2-3 mei 1999

Heb ik al verteld dat ik, bij gebrek aan een weegschaal, een lintmeter heb gekocht zodat ik de volumes van bepaalde lichaamsdelen kan meten, en bij overschrijding, gepaste actie kan ondernemen? Ik denk het niet.

Wel, ik ben in het bezit van een lintmeter, heb mijn omtrekken gemeten en ben onmiddellijk flauwgevallen. Ik ga mijn maten niet verklappen, maar lijnen zijn curven geworden. Mijn actieplan bestaat uit meer controle op wat ik eet en vooral meer beweging. Dit laatste start op Magnetic Island, je kan er wandelen door heuvelachtig gebied en dat heb ik er ook gedaan, met als gevolg... blaren op mijn voeten.

De uitzichten over de omringende zee en het bergachtige vasteland waren prachtig en ik heb mijn eerste koala gezien. Een andere toerist had gepaste signalisatie op de grond aangebracht, anders was ik er gewoon voorbijgelopen. Hij (duidelijk geïdentificeerd) zat in een boom en trok zich niets aan van mijn pogingen om hem te fotograferen. De uitdrukking op zijn gezicht was er echt een van minachting. Het is een ongelooflijk beest.

De koala kan echter niet tippen aan mijn favoriet, de opossum . Er was een tamme àpossum in de hostel waar ik verbleef en ik heb hem voor het nageslacht bewaard. Is hij niet schattig?

Mijn hoofd en wat ben ik kwaad

1 mei 1999

Ik ben in Townsville, een stad die terug naast de toeristische attracties gegrepen heeft. Twee redenen hebben me naar hier gebracht. Ik wil de jongens terugzien die ik op de Overlandtrack in Tassie ontmoet heb en ik ga hier misschien een duikcursus volgen.

Ik heb de jongens ondertussen ontmoet, met een zwaar hoofd tot gevolg. Ik vrees dat ik teveel XXXX's (four X) en VB (Victoria Bitter) gedronken heb. Maar veel erger en dankzij mijn zwaar hoofd, ik heb de rugbymatch gemist. Eén van de jongens had een gratis ticket voor me, en omdat ik de namiddag slapend heb doorgebracht, heb ik hun boodschap veel te laat gekregen. Ik had nu tussen leuk gezelschap naar een rugbymatch kunnen kijken. In plaats daarvan tokkel ik op mijn miniklavier. Ik kan mezelf wel wurgen. Wat kan het leven wreed zijn.

De duikcursus, die andere reden, start nu woensdag. Het is duurder dan verwacht, maar blijkbaar is de school (wereld)beroemd. Als alles goed verloopt, duik ik zaterdag in het Great Barrier Reef. Dit zou toch een van de hoogtepunten moeten worden. Afwachten maar.