De eerste crisis

7 september 1999

We hebben onze eerste crisis gehad in de groep. Nuala, een Ierse die geen poot uitsteekt, klaagt dat de truck op een echte zwijnenstal begint te lijken.

En ik geef toe, het begint messy te worden, ook al wordt deze in theorie elke dag door één van de teams uitgemest. En iedereen in de groep zal er wel hetzelfde over denken.
Maar... De boodschapper bracht de boodschap niet zo tactisch en rankt bovendien niet hoog in de populariteitspoll. Ze had er deze namiddag nog aan gewerkt door botweg te klagen dat ze de vegetarische maaltijd beu is en dat haar team een pure vleesmaaltijd zal bereiden. Alsof het vlees hier zo makkelijk te vinden en van goede kwaliteit is.

Dus: iedereen akkoord om te werken aan netheid en orde, maar nadien zie je wel kleine kliekjes in het duister samenhokken en fluisteren, de typische roddelhouding. Er heeft er zich één extreem onpopulair gemaakt, enkel en alleen omwille van de manier waarop ze de boodschap overgebracht heeft.

Ik maak dit slechts op de achtergrond mee, want team twee kookt deze avond en het gaat verrassend goed. We beginnen aan elkaar gewoon te geraken en vooral elkaars zwakheden te kennen. Het bleek deze keer gelukkig niet zo'n frustrerende ervaring.

De echte woestijn

6 september 1999

Terwijl de overgrote meerderheid van de groep de woestijn in zijn volle glorie heeft aanschouwd vanop een pijnlijke kamelenrug, duurt het voor mij tot de avond om de echte woestijn te zien waarna ik onmiddellijk volledig onder de indruk ben van de grootsheid ervan.

Ik laat het versnijden van de groenten onder begeleiding van Fat Boy Slim net voor zonsondergang in de steek om te midden van de zandduinen te kunnen genieten van de stilte en de omgeving. Hoeveel verrassingen heeft de natuur nog voor me?

De eerste duinen

5 september 1999

Weer een dagje rijden. De groep begint ondertussen uitgeput te geraken en slapen is een van de populaire bezigheden in de truck. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om te slapen, want de landschappen zijn te mooi.

We zijn terug in Inner-Mongolie na de provincie Ningxia doorstoken te hebben en de eerste zandduinen, wel nog begroeid, zijn in zicht. Bij onze eerste kamelen is er een fotostop waarop de ganse truck als een Japanner begint te fotograferen. De meesten onder ons doen morgen een kamelentocht en bestuderen de beesten met gemengde gevoelens. Ik twijfel nog. Een volledige dag op dat wiebelend ding is me iets te veel.

's Avonds, na zoveel morgens zonder douche, hebben we de luxe van een eigen hotelkamer met douche. Zelfs uit mijn kort kopje komt hopen stof en ik schrob me 3 maal om al het vuil uit me te krijgen. Eindelijk schoon. Mijn kleren krijgen ook een grondige wasbeurt, maar het spoelwater wordt nooit helder.

Daarna laten we ons verleiden tot iets te veel koud bier, waarbij we verbroederen met enkele tot nu toe minder gekende reisgenoten. Het hoofdje morgen zal er weer fris uitzien, vooral voor zij die kameeltje rijden. Ik ga niet en heb de luxe om uit te slapen.

Een stille stad

4 september 1999

Jinchuan, hoofdstad van Ningxia, is verbazend stil. Getoeter, standaard in het Chinese verkeer, is verboden en het lijkt zelfs of de mensen, de fietsen en de auto's minder lawaai maken. Het kan natuurlijk ook zijn dat het vele warme bier van gisteren mijn gehoor heeft aangetast.

We hebben een aantal uren vrij in Jinchuan en de meesten ondernemen nog pogingen om de toeristische bezienswaardigheden te zien. We zijn slechts met enkelen die gewoon rondslenteren, proberen eten te bestellen met de Lonely Planet, en rondhangen rond de truck om gewoon te praten en plezier te maken. Ik spendeer nog altijd het meeste tijd met dezelfde mensen als in het begin, alhoewel er een aantal van de stille ontdooid zijn en diepe plezierige gronden blijken te hebben. Het mengen gebeurt slechts langzaam.

's Avonds zie ik het meest impressionerende landschap tot nu toe. De Chinese muur, hier een aarden wal, die zich een weg slingert door kale bergen, terwijl overal rondom stenen in hopen gestapeld liggen met daarrond een stenen cirkel, als laatste rustplaats voor de bevolking. Slik, dit is mooi.

Hiertussen kamperen blijkt iets te gortig maar de kampplaats verderop geeft me opnieuw het gevoel dat ik in het midden van nergens zit. Wat hou ik van dit soort kamperen. Helpen met het eten en daarna praten en drinken rond het kampvuur om op een te laat uur ons matje uit te rollen en te slapen onder een fantastische sterrenhemel (tent opzetten werd ondertussen afgeschaft, ook al zouden er hier schorpioenen rondlopen, een feit dat we negeren).

s' Morgens word je wakker van het zonlicht dat de zonsopgang voorafgaat (nu ik dit schrijf realiseer ik me dat ik nog niet veel vogels gehoord heb). En tijdens het ontbijt warm je langzaam op onder de eerste zonnestralen. Zalig. Je vraagt je af waarom je nog hotels nodig hebt.

Dronken en PMS

3 september 1999

Vandaag opnieuw uren in ons rijdend huis doorgebracht. We zitten er met 22 in (ik schat op een oppervlakte van 15 vierkante meter) en met alle bagage is dit toch wel krap.

Rondomrond zijn zitjes aangebracht zodat we naar elkaar kijken. De buitenwereld is van ons afgescheiden door canvas met plastic vensters dat meestal opgerold is zodat de wind vrij spel heeft. Het aantal verkoudheden, pijnlijke kelen en zelfs griep zal er wel het gevolg van zijn.

We zijn ondertussen beginnen fantaseren hoe we medereizigers kunnen "vergeten" zodat er meer ruimte voor ons en voor een aantal luxedingen zou zijn.
Eén van de luxedingen is een frigo, we dromen van koud bier. De eerste dagen weigerde ik om warm bier te drinken, maar ondertussen ben ik het spijtig genoeg al gewend.

's Avonds kamperen we bij de ruines van een lemen boerderij middenin de "graslands", opnieuw een fantastisch landschap. Ik ben het helpen ondertussen een beetje moe en samen met Richard en Dina zonderen we ons af met iets te veel bier. Als het eten klaar is ben ik dronken en om mijn gemoedstoestand te verklaren wijt ik het aan PMS, die tijd van de maand. De groep kijkt van mijn bizarre uitleg al lang niet meer op en vindt het geheel grappig. De dag erna ziet mijn hoofd er de humor niet van in. Wat zal er met me gebeuren als het bier koud zal zijn?

rijden, rijden, rijden

2 september 1999

We zitten vandaag uren in de truck en het betoverende landschap glijdt aan me voorbij. Elke dag denk ik dat ik het mooiste landschap gezien heb en de volgende dag blijkt dat niet waar. Ik had dit niet verwacht.

Toch heb ik het idee dat ik dit land niet zo intens beleef als mijn vorige bestemmingen. In de cocon van de truck word je afgeschermd. Geen gesleur met bagage op het openbaar vervoer, geen nadenken over je slaapplaats voor morgen, slechts een keer in de week moeten piekeren over het eten. En vooral: 24 Westerlingen om mee te praten.
Dit alles maakt dat je minder gedwongen wordt om te communiceren met de lokalen. Ik kan nog altijd niet tot tien tellen en de enig twee Chinese woordjes die ik beheers zijn goedendag en dank u. Het ziet er niet naar uit dat het zal verbeteren.

Regen en een uitschuiver verplichten ons om weer maar eens een omweg te maken. We rijden door piepkleine dorpjes met lemen huisjes. De iets grotere gehuchten hebben bakstenen huisjes die afgezet worden met witte tegeltjes. En grotere steden zien er allemaal hetzelfde uit. Wijde lanen afgezoomd met nieuwe gebouwen die in kitch alles overtreffen: Chinezen hebben een voorkeur voor blinkende dingen.

Zodra je de hoofdlanen verlaat kom je in armoediger oorden terecht: platgestampte aarden straatjes, kleine, rommelige winkeltjes, overal mensen die zitten staan liggen, huisjes die een doe-het-zelver als eigenaar kunnen gebruiken.

Onze armen zijn ondertussen al van onze romp gevallen van het zwaaien. En overal waar we stilstaan hebben we een gigantisch succes.
Zelfs op de kampsite duiken er Chinezen van in het niets op. Sommigen komen op 10 cm van je ogen hangen om je beter te bekijken. Ondertussen zijn we het al zo gewoon dan we met hen beginnen te dollen, wat ze wel kunnen appreciëren. Richard heeft me proberen te verkopen voor 10 Yuan (50BEF), maar zelfs de straatstenen waren niet geïnteresseerd.

Bij een volgende gaapsessie ben ik midden in de groep Chinezen gaan meegapen, iets wat ze verschrikkelijk grappig vonden. Het blijkt dat ze gefascineerd zijn door onze neuzen en ik geef toe: hun platte snuiters verzinken in het niets bij die van ons.

Ik vraag me af of ze ons lelijk vinden, een gevoel dat ik voor hun uiterlijk heb. De vrouwen zijn knap, maar het mannelijke ras kan wel wat retouches gebruiken. Ik moet mijn eerste knappe Chinees nog ontmoeten.

De groep

1 september 1999

Naast de ongelooflijke landschappen is deze toer zeer interessant omwille van de 24 medereizigers. Leeftijd varieert tussen 21 en ergens in de 50. Nationaliteit is minder divers. 1 Chinese, 1 Deense, 1 Noorse, mezelf en de rest is of van de UK, Australië, Nieuw-Zeeland of Ierland.

Er zijn op dit moment 2 klieken. Een rustiger en een iets heviger, maar met mate. Ik breng de meeste tijd door bij de heviger groep, waarin Richard, een Schot, en ik voor het nodige amusement zorgen.

Ik sla vandaag het bezoek aan het Genghis Khan Mausoleum over: de urne zou niet de as van de grote Mongoolse veroveraar bezitten en Chinese musea zijn een uitstekende slaapverwekkende bezigheid.

In plaats daarvan tokkel ik een aantal verhalen bijeen, want de achterstand begint groot te worden. Ik heb tot nu toe weinig tijd voor mezelf gehad, want ik ben altijd wel iemand aan het helpen.

In behulpzaamheid is er een enorm contrast. Sommigen steken geen poot uit tenzij het specifiek tot hun verantwoordelijkheid behoort. Anderen helpen altijd. Na vijf dagen begin je ze te kennen. En daar niemand van hen een woord Vlaams kan lezen, kan ik hier uitgebreid over hen schrijven. Dit wordt een roddelrubriek! Hou het in het oog.

Hohhot

31 augustus 1999

We spenderen de morgen in Hohhot. Sommigen van de groep speden van de ene bezienswaardigheid (ahum) naar de anderen, mij interesseert het niet. Ik slenter rond in de omgeving van het hotel en schrik telkens ik mijn reflectie in de winkelramen zien. Het bros bijna kaal hoofdje zal nog wel enkele dagen vergen om te wennen.

Naast mijn taak in team 2, heb ik een bijkomende verantwoordelijkheid tijdens de reis. Ik ben samen met Clare Foodstore Manager, verantwoordelijke aankoper voor de droge voeding. Er was ook de taak om toiletten te delven, maar de titel klonk niet goed genoeg.

Hohhot is de eerste maal dat we de lokale supermarkt bezoeken, en tot mijn verrassing is er veel te vinden, tot zelfs een Nutella-kloon toe, die onmiddellijk in de winkelkar verdwijnt. Andere zaken zoals kaas, yoghurt, groenten en fruit in blik, ontbijtgranen zijn zeldzaam tot onbestaand. Veel van de verpakkingen vermelden enkele woordjes Engels of tonen wat in de verpakking zit. We vinden bijna alles.

Na Hohhot verdwijnen we de Ordos woestijn (met lage begroeiing) in om te kamperen. De volgende douche ligt terug een aantal dagen van ons af.

Tataaaa...

30 augustus 1999

Het landschap blijf me verbazen. Vandaag rijden we door heuvelachtig landschap waarvan een maximale oppervlakte gecultiveerd wordt met kleine afwisselende teelten. De velden zijn in concentrische cirkels aangelegd en betoveren de volledige truck met hun schoonheid.

Terwijl het landschap aan me voorbijglijdt twijfel ik over het wel of niet kaalscheren van mijn haarbos. Wat begon als een grap onder een aantal mannen is ondertussen al overgeslaan naar de vrouwen. Kylie laat zich kaalscheren en het lijkt me eigenlijk een aantrekkelijk idee.

De wind blaast zo hard door de truck dat ik 's avonds amper door mijn haar geraak. Het is bovendien volledig kapot van de zon in Australië. Als ik het nu kaalscheer is het 3 centimeter bij mijn terugkeer in België. Rond 4 uur staat mijn besluit vast: ik doe het en het gebeurt vanavond daar we de luxe hebben van een hotel in Hohhot (we zijn ondertussen in Inner-Mongolie).

Richard en Kylie starten de voorbereiding door mijn haar zo kort mogelijk te knippen met een zakmes. Voor ze eraan beginnen vragen ze wel 3 maal of ik zeker ben van wat ik doe. Eens de eerste haarstreng valt, is er geen weg terug. Floyd werkt af met de tondeuse op superkort, waarna ik een bijna kale schedel heb.

Mijn rond kopje en mijn rond brilletje (met al het stof draag ik mijn lenzen niet meer) doen iedereen denken aan de Daila Lama. Mijn voorbereidingen voor Tibet zitten er dus op. Ik heb een foto van voor en na, maar het zal een tijdje duren voor deze in België zijn. Ondertussen kunnen jullie wild speculeren over hoe ik eruit zie.

Onze inkoop- en kookdag

29 augustus 1999

's Morgens spenderen we een aantal uur in de Yungang Grotten, uitgegraven door Boedhisten halfweg de 5de (!) eeuw. De decoratie van enkele grotten is adembenemend. In één grot staart een 16m hoge stenen Boedha je aan. In een andere grot word je overwelmd door beeldhouwwerken en taferelen uitgehouwen in de rotsen. De erosie heeft al deftig zijn werk gedaan in de afgelopen 15 eeuwen, maar naar goede Chinese normen wordt het gerestaureerd zodat sommigen er nagelnieuw uitzien. Het tempert een beetje de sfeer.

Daarna is het zover: team 2 doet inkopen voor een dag eten voor 25 mensen. Op mijn aandringen is er een half kookplan opgesteld , want ik heb geen zin om op de markt te discussiëren over wat we zullen eten.

Voor deze eerste keer krijgen we Melanie, de Chinese gids, mee, zodat we weten hoe het in zijn werk gaat. Dus krijg je de scene van 3 volgzame schaapjes in het kielzog van Melanie. Met 4 inkopen doen aan hetzelfde kraam is puur tijdsverlies, maar team 2 kent elkaar en vooral de Chinese markt nog niet.

De Chinezen blijken eerlijk in hun prijsberekening, ze hebben geen toeristenprijzen. Dit is een pak van ons hart voor de volgende aankopen, de problemen beperken zich nu tot het begrijpen van de prijs die soms zo belachelijk laag ligt dat we het niet snappen.

Al shoppend verschuift het kookplan naar de achtergrond. en verliezen we hopeloos tijd (er zijn 21 wachtenden op ons). Claire blijkt bovendien kieskeurig in de kwaliteit van de groenten, voor mij steekt het niet zo nauw. Ik weet nu al dat ik mijn normen best optrek om een hongerstaking van haar kant te vermijden. Na 2 uren hebben we hopelijk voldoende voor een diner, ontbijt en lunch.

De voorbereidingen voor het diner starten chaotisch. Daar mijn kookkunsten zeer beperkt zijn, nemen Phil en Claire de leiding, een taak waar ze niet goed op voorbereid zijn. Claire borstelt de worteltjes en aardappels (bang van de beestjes) met een dromerige blik in haar ogen alsof ze een diner voor twee bereidt, terwijl 3 vrijwilligers en ik driftig versnijden.

Phil heeft zijn handen vol met het vlees en de BBQ en mist daardoor het overzicht in de keuken. Er wordt driftig overlegd tussen de 2 koks waardoor ik na een kwartier niet meer kan volgen in wat we klaarmaken. Het eerste uur worstelen we door de chaos en beseffen we dat de maaltijd nog minstens 2 uur verwijderd is. Uiteindelijk puzzelen we alles te samen in wat een goede maaltijd maar veel te weinig blijkt te zijn.

De slopende namiddag is voorbij en de organisator in mij kriebelt om dit de volgende maal efficiënter aan te pakken, zonder de andere 2 te overdonderen of te overheersen. KISS, Keep It Simple and Stupid in de maaltijden, elk zijn verantwoordelijkheid bij het winkelen, Claire en Phil als kok en ik als ondersteuning in de toelevering van alles wat ze nodig hebben. Deze trip belooft een leerrijke stage in menselijke omgang te worden.