Tataaaa...

30 augustus 1999

Het landschap blijf me verbazen. Vandaag rijden we door heuvelachtig landschap waarvan een maximale oppervlakte gecultiveerd wordt met kleine afwisselende teelten. De velden zijn in concentrische cirkels aangelegd en betoveren de volledige truck met hun schoonheid.

Terwijl het landschap aan me voorbijglijdt twijfel ik over het wel of niet kaalscheren van mijn haarbos. Wat begon als een grap onder een aantal mannen is ondertussen al overgeslaan naar de vrouwen. Kylie laat zich kaalscheren en het lijkt me eigenlijk een aantrekkelijk idee.

De wind blaast zo hard door de truck dat ik 's avonds amper door mijn haar geraak. Het is bovendien volledig kapot van de zon in Australië. Als ik het nu kaalscheer is het 3 centimeter bij mijn terugkeer in België. Rond 4 uur staat mijn besluit vast: ik doe het en het gebeurt vanavond daar we de luxe hebben van een hotel in Hohhot (we zijn ondertussen in Inner-Mongolie).

Richard en Kylie starten de voorbereiding door mijn haar zo kort mogelijk te knippen met een zakmes. Voor ze eraan beginnen vragen ze wel 3 maal of ik zeker ben van wat ik doe. Eens de eerste haarstreng valt, is er geen weg terug. Floyd werkt af met de tondeuse op superkort, waarna ik een bijna kale schedel heb.

Mijn rond kopje en mijn rond brilletje (met al het stof draag ik mijn lenzen niet meer) doen iedereen denken aan de Daila Lama. Mijn voorbereidingen voor Tibet zitten er dus op. Ik heb een foto van voor en na, maar het zal een tijdje duren voor deze in België zijn. Ondertussen kunnen jullie wild speculeren over hoe ik eruit zie.

Onze inkoop- en kookdag

29 augustus 1999

's Morgens spenderen we een aantal uur in de Yungang Grotten, uitgegraven door Boedhisten halfweg de 5de (!) eeuw. De decoratie van enkele grotten is adembenemend. In één grot staart een 16m hoge stenen Boedha je aan. In een andere grot word je overwelmd door beeldhouwwerken en taferelen uitgehouwen in de rotsen. De erosie heeft al deftig zijn werk gedaan in de afgelopen 15 eeuwen, maar naar goede Chinese normen wordt het gerestaureerd zodat sommigen er nagelnieuw uitzien. Het tempert een beetje de sfeer.

Daarna is het zover: team 2 doet inkopen voor een dag eten voor 25 mensen. Op mijn aandringen is er een half kookplan opgesteld , want ik heb geen zin om op de markt te discussiëren over wat we zullen eten.

Voor deze eerste keer krijgen we Melanie, de Chinese gids, mee, zodat we weten hoe het in zijn werk gaat. Dus krijg je de scene van 3 volgzame schaapjes in het kielzog van Melanie. Met 4 inkopen doen aan hetzelfde kraam is puur tijdsverlies, maar team 2 kent elkaar en vooral de Chinese markt nog niet.

De Chinezen blijken eerlijk in hun prijsberekening, ze hebben geen toeristenprijzen. Dit is een pak van ons hart voor de volgende aankopen, de problemen beperken zich nu tot het begrijpen van de prijs die soms zo belachelijk laag ligt dat we het niet snappen.

Al shoppend verschuift het kookplan naar de achtergrond. en verliezen we hopeloos tijd (er zijn 21 wachtenden op ons). Claire blijkt bovendien kieskeurig in de kwaliteit van de groenten, voor mij steekt het niet zo nauw. Ik weet nu al dat ik mijn normen best optrek om een hongerstaking van haar kant te vermijden. Na 2 uren hebben we hopelijk voldoende voor een diner, ontbijt en lunch.

De voorbereidingen voor het diner starten chaotisch. Daar mijn kookkunsten zeer beperkt zijn, nemen Phil en Claire de leiding, een taak waar ze niet goed op voorbereid zijn. Claire borstelt de worteltjes en aardappels (bang van de beestjes) met een dromerige blik in haar ogen alsof ze een diner voor twee bereidt, terwijl 3 vrijwilligers en ik driftig versnijden.

Phil heeft zijn handen vol met het vlees en de BBQ en mist daardoor het overzicht in de keuken. Er wordt driftig overlegd tussen de 2 koks waardoor ik na een kwartier niet meer kan volgen in wat we klaarmaken. Het eerste uur worstelen we door de chaos en beseffen we dat de maaltijd nog minstens 2 uur verwijderd is. Uiteindelijk puzzelen we alles te samen in wat een goede maaltijd maar veel te weinig blijkt te zijn.

De slopende namiddag is voorbij en de organisator in mij kriebelt om dit de volgende maal efficiënter aan te pakken, zonder de andere 2 te overdonderen of te overheersen. KISS, Keep It Simple and Stupid in de maaltijden, elk zijn verantwoordelijkheid bij het winkelen, Claire en Phil als kok en ik als ondersteuning in de toelevering van alles wat ze nodig hebben. Deze trip belooft een leerrijke stage in menselijke omgang te worden.

Mad Scot

28 augustus 1999

Het landschap is ondertussen serieus veranderd. Licht glooiende heuvels met daartussen de diepe littekens van droge rivierbeddingen. Overal vind je bakstenen huisjes. In de verte zien we bergen waar weinig opgroeit.

We rijden de volledige dag maar leggen weinig afstand af. Sommige wegen zijn in een barslechte staat, op andere plaatsen wordt er aan de wegen gewerkt (met ongelooflijk veel mankracht en weinig machines) waardoor je lang kan stilstaan. Naarmate we dichter bij Tibet komen zal het slechter en slechter worden.

Met 22 in de truck (3 vooraan in de cabine) wordt er wat afgelachen. Er is een schot met een even bizarre fantasie als ik en hij verdient de naam Mad Scot meer dan ik de naam Mad Belgian verdien (ondertussen ben ik Mad Dog geworden omdat ik goed kan blaffen).

We zijn vandaag ook in teams ingedeeld. Ik zit bij Phil en Claire, Nieuw-Zeelander en Engelse. Ik ken hen amper. Ik ben de avond voor het vertrek met Claire gaan eten en ze lijkt me een frele type, maar wel van het kaliber dat de trip zal doorstaan.

Met Phil heb ik nog niet kunnen praten. Elk team heeft een afwasdag, een inkopen- en kokendag en een schoonmaakdag. We zijn team 2, dus onze kookvuurdoop is morgen. Ik weet nu al dat ik er niet naar uit kijk. Ik hoop dat Claire en Phil keukentalent bezitten.

Exodus en de Mad Belgian

27 augustus 1999

Eerste dag met de 24 mensen waarmee ik de volgende vijf weken in vrede moet samenleven. Ik probeer me niet al te erg te manifesteren wat grandioos mislukt. Op het lunchuur bezit ik al de bijnaam Mad Belgian en ik heb ze de naam niet ingefluisterd (ik ben het afgelopen jaar verschillende malen zo omschreven). Ik kan het niet helpen maar mijn opmerkingen en mijn gedrag worden hilarisch zodra ik een fris publiek zie.

Een chauffeur (Marc), een reisleider (Jez) en een Chinese Tolk (Wang a.k.a. Melanie) zullen ons de volgende vijf weken door Inner-mongolie en Tibet richting Kathmandu loodsen. Waar mogelijk neemt de groep zoveel mogelijk taken over, maar Jez en Marc zijn professioneel: ze overdonderen ons niet met regels en taken van in het begin. Ze geven ons een paar dagen om te wennen en met eigen ogen te ontdekken wat er moet gebeuren als je met 25 wild kampeert. Ik apprecieer deze strategie.

Onze stop voor vandaag is Huanghua Great Wall, een ongerestaureerd deel van de Chinese Muur dat niet door toeristen overspoeld wordt. We zijn op 60 km van Beijing maar het heeft ons uren gekost om uit de files te geraken. De lokale bevolking is verbaasd, nieuwsgierig en vriendelijk. Overal waar onze truck komt, wordt er "hallo" geroepen en gezwaaid, wat we enthousiast terug beantwoorden.

We wandelen 2 uur over de ruines van de muur en appreciëren de groene bergachtige/heuvelachtige omgeving die ook hier nog in een waas gehuld is. Peking blijkt toch nog te dichtbij. De muur is een knap staaltje: dit stuk dateert uit de 15de eeuw en heeft het afbraakproces redelijk goed doorstaan. Verder op de trip zullen we een deel van de muur zien dat uit aarde is gebouwd, maar hier is hij nog netjes gemetseld.

's Avonds kamperen we voor het eerst: geen toilet, geen douche, geen modern comfort. De meesten blijken het gewoon, maar het is moeilijk om de groep in te schatten, ik ken amper hun namen. Eerste indruk is dat het een stille groep is, maar dat kan veranderen als sommigen ontdooien. Ik heb het in andere groepen zien gebeuren en het zal nu ook wel hetzelfde zijn. Binnen een week zal het duidelijker worden.

Laatste dag in Beijing

26 augustus 1999

Nou, tot nu toe vijf dagen Beijing overleefd. Ik denk dat ik moeite heb om me aan te passen omdat Japan zo'n goede ervaring was en omdat ik reismoe word. Telkens aanpassen aan andere gewoontes put je uit en de schok met China is toch wel gigantisch. Maar het went langzaam. Ik ben zeer blij dat ik de volgende vijf weken op een toer geboekt ben. Ik zou hoogstwaarschijnlijk de energie niet hebben om het traject op mijn eentje af te leggen. Dank aan alle bezorgde vrienden die me dit aangeraden hebben.

Ik begin ook te denken aan mijn terugkeer, het idee went en ik kijk er ook een beetje naar uit. Het moet zalig zijn om een week in een vertrouwde omgeving te zijn, zonder je zorgen te moeten maken over slapen, eten en "hoe daar geraken?". Ik heb plannen zat voor mijn terugkeer, het één ambitieuzer dan het andere en hoogstwaarschijnlijk wegens tijdsgebrek niet uitvoerbaar.

Vandaag heb ik geen Beijingplannen en ik slenter rond in de omgeving van het hotel, in straatjes waar ze je verbaasd aanstaren -na vijf dagen ben ik dit nog altijd niet gewoon. Ik eet lokaal (overwinning!!!!) en de mensen lichten me niet op. Ik denk dat ze het in hun gegaap vergeten. Sommigen grinniken, anderen zeggen hallo. Ik voel dat dit wandelen een doorbraak is in mijn China-gewenning.

's Avonds eet ik in een restaurant naast het hotel waar ik op Yves (ontmoet in Australië) bots. Dit is ongelooflijk. Sonja had me gemaild dat Yves in Mongolië was en het had ergens door mijn hoofd gezweefd dat ik hem zou kunnen ontmoeten, maar hem effectief zien is verbazend. Spijtig genoeg vertrek ik morgen met Exodus zodat we weinig kunnen bijpraten.

Ik toon hem mijn 10 professionele foto's, waar hij uitgebreid Frans commentaar oplevert. De meesten zijn gewoon, slechts drie vind ik goed. In mijn 3.500 BEF was ook een gigantische vergroting inbegrepen, ik ben nu in het bezit van een poster met mijn smoeltje op, waarvan ik betwijfel of het ooit zijn koker zal verlaten.

Ik neem afscheid van Yves en weet dat als ik hem de volgende maal terug zal zien, het in Europa zal zijn, wie weet per toeval.

Fastfood en foto's

25 augustus 1999

Ik ben in China, land van lekker eten maar om een of andere reden kan ik mezelf er niet van overtuigen om te Chinezen. Ik heb tot nu toe meer vertrouwd Westers dan avontuurlijk lokaal binnen.

Ook nu weer, ik zit in de Kentucky Fried Chicken nadat ik afgehaakt ben op de file voor de gebalsemde Mao (neen, ik was niet van plan om Mao te verorberen. Ik vermeld dit ter info zodat jullie weten dat Mao hier in een Mausoleum ligt).

Straks staat het Tiantianpark op het programma maar ik moet me een beetje moed inlepelen.
Tiantian is een park met tempels waar op bepaalde tijden keizerlijke ceremonies werden gehouden die de uitkomst van de handel en wandel van China konden beïnvloeden. Een foutje, bijvoorbeeld de keizer die struikelt, en China zou een rampzalige tijd tegemoetgaan. Aan de lay-out en de constructie van het park werd dus heel wat aandacht besteed. Ook hier weer wandel je op plaatsen die alleen bestemd waren voor Keizers. Het geeft een ongelooflijk gevoel.

Op de terugweg naar het hotel stop ik voor een professionele fotosessie. Het is in voor pasgetrouwde koppeltjes om een Westerse huwelijkfoto te laten nemen. Ze worden in de gepaste kledij gestopt, professioneel opgemaakt, gekapt en gefotografeerd. Ze nemen ook gewone foto's van individuen volgens hetzelfde stramien.

Voor 3.500 BEF krijg je 10 verschillende foto's en als je wil kan je van kledij en kapsel veranderen.

Ik heb zo'n fotosessie ondergaan - dat is het woord want communiceren was moeilijk zodat ik niet kon uitleggen wat ik wilde. Ik wilde een natuurlijke foto in een gewone outfit, maar zij zagen het wel zitten om me in een volledige Chinees te veranderen wat ik heb kunnen vermijden.

De fotograaf hield van Lady Di posities waar ik niet zo'n fan van ben. Ik heb er slechts 2 zelf kunnen verzinnen en zijn reactie was "ouderwets".

Gedurende de volledige sessie zijn ze ongelooflijk vriendelijk en geduldig. Ik heb ondertussen ontdekt dat eens je van het toerismepad afgaat ze vriendelijk en nieuwsgierig zijn. Een Chinees vertelde me ook dat de inwoners van Beijing een dikke nek hebben van het leven in een hoofdstad en dat zelfs andere Chinezen erover klaagden. De Pekinezen (ik kon het niet nalaten) verschillen dus van de rest van China. Gelukkig maar.

Nog altijd proberen te wennen

24 augustus 1999

Ik start mijn morgen op het gemakjes met de tocht naar het zomerpaleis. Het vergt een bus, de metro en nog eens een bus om er te geraken. Ondertussen kan ik de straten en de bevolking bestuderen.

Ik ben eigenlijk verbaasd hoe sommige delen me soms doen denken aan India of Tanzania (dit is mijn beperkte vergelijkingsbasis). Peking is een stad in een ontwikkelingsland. Ongeasfalteerde straten, overal kraampjes op straat, overal mensen in iets sjofeler kleren, winkels met dezelfde goederen geconcentreerd in één straat, gammele huizen, antennes, telefoon- en electriciteitsdraden, ...

Het Zomerpaleis is een gigantisch park met en groot meer, tempels en paleizen. Gebouwd als exclusief speelterrein voor de keizers en het gevolg wordt het nu overrompeld door toeristen, en terecht vind ik. Ondanks de smog boven het park heb je toch een idee van de grootsheid en schoonheid ervan.

Tijdens mijn bustocht terug passeer ik door de computerstraat en uit nieuwsgierigheid wandel ik erdoor. Het lijkt alsof half Beijing een computer wil kopen of er een aan het bouwen is, volk, volk, volk, ... Overal rond mij klinkt het gemiauw van hun taaltje. Indien een kat een taal zou spreken, dan zou het klinken als Chinees: gekrulde tong met een overvloed aan A- en SH-klanken.

De avond wordt naar goede gewoonte afgesloten in de bar. Ik ben nog steeds niet gewoon aan China.

Op de Nederlanders!!!!

23 augustus 1999

's Morgens ga ik met 3 Israelis en 2 Britten naar de Silk Market, de plaats waar je alle vervalste grote merken aan een vriendenprijsje, d.w.z. na hard onderhandelen, kan kopen. Ik wil een NorthFace vest en sweater, als ondersteuning voor de koude dagen die me te wachten staan.

Na vele stalletjes en veel gepalaver heb ik er één voor nog geen 1000 BEF en zo nagemaakt als het maar kan. Ik verwacht niet meer van mijn aankoop dan dat het me trouw blijft tot eind oktober.

Ik spendeer de rest van de voormiddag met Paul, Engels en fulltime reiziger (variant zonder reisgids). Met een avontuurlijke ingesteldheid eten we in Pizzahut, pizza's even flauw als bij ons en met het zelfde prijsniveau. Ik heb er nadien spijt van want eten van een stalletje is 10 maal goedkoper en 100 maal lekkerder, maar deze dag legt aan om Europees en duur te worden.

Nadien start ik een pelgrimstocht om dat Belgisch café, The Hidden Tree, te vinden dat in handen is van een moedige Westvlaamse. Het kost me twee uur en vele Chinezen, maar ik ben er net op het openingsuur.

Een Kriek is de eerste, daarna een Hoegaerden. De eigenares is er en ik bewonder haar moed. Ze heeft dit tien jaar geleden geopend en het moet ontzettend veel energie, geduld en doorzettingsvermogen hebben gekost.

Op het moment dat ik beslis dat het tijd is om de aantrekkingskracht van het hotel te laten werken komen er twee Nederlandse zakenlui binnen waarop ik spontaan toost (mijn respect voor het volkje is de laatste maanden ontzettend gegroeid). We verbroederen en dankzij de courtesy van onze Noorderburen heb ik een hoeveelheid Hoegaarden binnen waar ik de komende twee maanden op kan teren.

Het doet bovendien deugd om te praten met niet-reizigers. Mijn integratie in het werkend leven komt zo een stapje dichterbij. Kees en Willem, dank voor de avond, het gezelschap en de drank. Ik zal jullie vele tips voor mijn terugkeer in het echte leven onthouden. Ik hoop echter dat de Duveltjes geen al te houten hoofd hebben nagelaten.

Ontsnapt!!!

22 augustus 1999

Ik sjok op mijn gemak richting Tienanmen, ik ben ondertussen volledig aan het Chinees gravitatieveld aangepast. Het plein is absoluut niet aantrekkelijk, maar omwille van de gebeurtenissen van 10 jaar terug heeft het een speciale betekenis. 1 miljoen mensen waren hier toen verzameld en het aantal doden is tot op vandaag onbekend.

Het plein zit vol Chinezen die zelfs hier niet kunnen nalaten om te staren. We, of ik, zijn in hun ogen een lelijk ras als ik op het gestaar moet afgaan.

Ik sleep me richting Verboden Stad, die een ongelooflijke indruk op me nalaat, voor een groot deel ondersteund door de film. Grote pleinen, nauwe straten, knap versierde gebouwen die Japans overkomen maar dat zal wel omgekeerd zijn. Het is overwelmend om op een plaats te staan waar geschiedenis geschreven werd.

Nadien word ik teruggezogen naar het hotel, waar ik een veilige maaltijd en iets te veel bier, aan 15 BEF voor twee blikjes met Heinekenachtig smaak, met anderen deel.
Mijn eerste dagje ontsnapt, maar het moet nog wennen.

The Black Hole

21 augustus 1999

Onder de backpackers is dit hotel gekend onder de naam "The Black Hole". Je wordt erdoor opgezogen en het is ongelooflijk moeilijk om eruit te ontsnappen. Dit geldt ook voor mij, maar ik had voor vandaag geen ontsnappingspoging gepland.

Ik ontbijt op het gemak bij het zwembad -het klinkt luxueuzer dan het is-, ik Internet voor een lange periode en heb mijn haar laten knippen voor 25 BEF (moeder, wil je dit bedrag op mijn rekening storten aub). Dit laatste was een behoorlijk risico want de kapster verstond geen Engels en ik spreek geen Chinees. Nadat ik er ongeveer van overtuigd was dat ze het begreep, heeft ze mijn haar met een botte schaar en in grote hopen geknipt. Het resultaat is niet al te slecht.

De rest van de dag spendeer ik met andere backpackers, de Asia Travellers, een andere ras dan wat ik tot nu toe ontmoet heb. Wat je betaalt voor te leven hier is een belangrijk onderwerp waarbij opgeschept wordt met de laagste prijs. Dit is nieuw voor me.

Ze zijn ook meer blasé heb ik de indruk. Onder backpackers is er sowieso een onuitgesproken rangorde in toerisme met de gepamperde coachtoerist helemaal onderaan en de pure avonturier bovenaan. Deze rangorde is hier meer uitgesproken, waarbij backpackers zonder reisgids een trapje hoger staan dan deze met. Je ziet hen dan wel wanhopig vissen naar basisinformatie die je zonder problemen in een reisgids kan vinden. Voor het overige zijn het allemaal sympathieke mensen waar ik een ontspannende avond mee heb.

Ik zal morgen proberen te ontsnappen uit dit Zwarte Gat.